Wie zijn gedachten laat gaan over handgeknoopte tapijten, komt als vanzelf terecht bij begrippen als cultuur, kunst, oriënt en bazaar. We leggen een verband tussen onze wensen en droomvoorstellingen, met "vliegende tapijten" en sprookjes uit "duizend-en-eennacht", met "morgenland en avondland". Waarlijk spannende, prikkelende voorstellingen - maar helaas is ook de wereld van tapijten tegenwoordig nog maar zelden zo sprookjesachtig en legendarisch. De tapijthandel is een keiharde business - en helaas maar al te vaak meedogenloze geldklopperij, waar de zwakken, armen, zieken en vooral veel kinderen onder te lijden hebben.

Aan het begin van de jaren negentig werden in India, Nepal en Pakistan veel gevallen van kinderarbeid in de tapijtproductie bekend, wat vervolgens ook door de mediain de consumentenlanden werd opgepakt. Er gingen steeds meer stemmen op dat kinderarbeid moest worden bestreden, er werd geprotesteerd en opgeroepen tot boycotten. Dat laatste zou echter zeker geen adequaat middel geweest zijn om de getroffen mensen te helpen. Door sociaal geëngageerde tapijtimporteurs opgericht, begon CARE & FAIR daarom in deze landen te helpen door de bouw van scholen en het inrichten van een medische basisvoorziening. In de "carpet belt" in de Indische bondsstaat Uttar Pradesh (regio Bhadohi/Mirzapur), in het dal van Kathmandu en in Lahore, het tapijtcentrum van Pakistan, was de nood het hoogst. Het is niet de bedoeling dat deze hulpprojecten westerse ideeën exporteren - ze worden afgestemd op de behoeften van de lokale bevolking, die de voorstellen doet en mede-ontwikkelt.

Volgens schattingen van de ILO werken tegenwoordig wereldwijd nog steeds 250 miljoen kinderen in de meest uiteenlopende industrietakken. Hoeveel er in de tapijtindustrie werken, is niet exact bekend, er zijn alleen schattingen. Maar ieder kind is er een te veel. Vooral de illegale kinderarbeid moet algemeen veroordeeld en bestreden worden. Kinderen hebben het recht op een kindertijd zonder werk waarbij ze worden uitgebuit, ze hebben een opleiding nodig zodat ze een kans hebben op een leven waar ze zelf over beschikken.